Ο αρσενικός Γιατζόγλου στηρίζει Γκάλη και λέει οτι ο Πολίτης θέλει ψυχίατρο

 

Ο Στιβ Γιατζόγλου μίλησε για όλα και για όλους! «Τζόρνταν ο Γκάλης, θέλει ψυχίατρο ο Πολίτης, έπρεπε να αποχωρήσει ο Βασιλακόπουλος».Μίλησε και ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικός

Αναλυτικά:

-Επειδή είπες για το ελληνικό πρωτάθλημα πως σχολιάζεις όλον αυτόν τον χαμό που δημιουργήθηκε για τον τελικό του Κυπέλλου και την έδρα του;

«Εδώ έχουμε μπολιαστεί με τις δυσκολίες. Δεν ξέρουμε ποια ομάδα θα ξεκινήσει το πρωτάθλημα μέχρι τελευταία στιγμή. Έχουμε απορροφηθεί τόσο πολύ σε αυτό το πράγμα που πλέον έχουμε πάθει ανοσία. Εμένα με ενοχλεί που κάνει κουμάντο ένα άτομο. Ο Βασιλακόπουλος. Όλα εξαρτώνται από αυτόν. Βέβαια και η κοινωνία μας κάπως έτσι δεν είναι; Δεν μπορεί να διαφέρει ο τρόπος που λειτουργεί το μπάσκετ από την κοινωνία. Στην Αμερική γίνεται το Σούπερ Μπόουλ. Πριν ακόμα ξεκινήσει το πρωτάθλημα ορίζουν που θα γίνει ο τελικός. Σε όλες τις χώρες γνωρίζουν από πριν που θα διεξαχθεί ο κάθε τελικός. Εγώ τον γνωρίζω τον Βασιλακόπουλο από την μέρα που πάτησα το πόδι μου στην Ελλάδα το 1970. Τότε που με είχε πάει σε μια ταβέρνα για να με πείσει να πάω στον Παναθηναϊκό.

Η προσφορά του Βασιλακόπουλου στο ελληνικό μπάσκετ είναι τεράστια. Το ζήτημα είναι να καταλαβαίνει κανείς πότε πρέπει να σταματήσει. Είναι ιεροσυλία να τον βρίζει ο κάθε παράγοντας ή δημοσιογράφος. Δεν πρέπει να δίνει δικαιώματα. Είναι σαν τον ηθοποιό που πρέπει να καταλάβει πότε πρέπει να κατεβεί από την σκηνή. Ουσιαστικά μειώνει τον εαυτό του ο ίδιος. Δεν θα κάτσω να τον κατηγορήσω. Θα του επιρρίψω ευθύνες όμως που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι είναι η ώρα να σταματήσει και να παραδώσει την σκυτάλη σε κάποιον άλλο».

-Δεν σας πρόλαβα στα ντουζένια σας. Η γενιά όμως η δική μου μεγάλωσε με τις δικές σας αναμνήσεις. Εγώ κατάλαβα ότι επειδή ο Στιβ Γιατζόγλου ήταν πολύ μεγάλος παίκτης δεν κατάφερε ποτέ να το αποβάλλει. Στις ομάδες που αναλαμβάνατε δεν βλέπατε παίκτες σαν και εσάς. Βλέπατε παίκτες χαμηλότερου επιπέδου. Ισχύει αυτό που λέω; Σας ενοχλούσε; Είναι δύσκολο ένας καλός παίκτης να «σκοτώσει» τον παίκτη μέσα του;

«Το θέμα δεν ήταν να σκοτώσω εγώ τον παίκτη μέσα μου. Το θέμα είναι να σκοτώσεις την έννοια του ήρωα. Να πεις σε κάποιον πάρε την μπάλα και καθάρισε τον αγώνα στα τελευταία λεπτά. Να δεις ότι οι συνθήκες ενός αγώνα δεν είναι καλές και να πεις εγώ θα τα καταφέρω. Όταν πηδάς έναν φράχτη με πρόκες, μια-δυο φορές θα τον περάσεις, την τρίτη θα πέσεις πάνω στις πρόκες. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με την επιλογή παικτών. Η δουλειά του προπονητή είναι τόσο πολύπλοκη που καλώς ή κακώς δεν μπορείς να είσαι καλός σε όλα. Αν διαβάσεις φιλοσοφίες σπουδαίων προπονητών που για μένα ήταν δάσκαλοι, λένε ότι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι αυτοκριτική. Βάζεις κάτω τα πράγματα που κάνεις καλά και που δεν είσαι καλός. Στα πράγματα που ήμουν καλός εγώ ήταν ό,τι μπορούσα να φτιάξω μια ομάδα με σωστούς παίκτες. Δεν σημαίνει ότι και οι 100 επιλογές που θα έκανα θα ήταν σωστές. Πάντως, έπεσα πολύ λίγες φορές έξω σε επιλογή παικτών. Εγώ δεν άλλαξα την Καβάλα. Οι παίκτες άλλαξαν προς το καλύτερο την Καβάλα. Οι παίκτες κερδίζουν τους αγώνες».

-Ο Στηβ Γιατζόγλου ήταν τεράστιος παίκτης;

«Δεν ήμουν τεράστιος παίκτης. Ήμουν ένας παίκτης προπόνησης. Ήμουν ένας παίκτης με σιδερένια «πιστεύω». Για να με κερδίσεις έπρεπε να με σκοτώσεις. Ποτέ δεν έκανα ένα βήμα πίσω και ας ήταν ο αντίπαλος μου καλύτερος. Πάντα τον καλύτερο αντίπαλο τον αναγνώριζα. Δεν έλεγα ποτέ ότι αυτός δεν είναι καλός. Σεβόμουν τον αντίπαλο. Δεν είναι τυχαίο ότι με αντίπαλο τον Γκάλη έκανα τα καλύτερα μου παιχνίδια. Αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ ήμουν καλύτερος από τον Γκάλη. Ήξερα που ήμουν καλός και που όχι. Πάντα προσπαθούσα να εκπαιδεύσω το μυαλό μου για να έχω μια καλύτερη προετοιμασία. Μην ξεχνάς την εποχή που έπαιζα εγώ, χωρίς να θέλω να μειώσω τους προπονητές τότε, δεν ήταν όμως στο κορυφαίο επίπεδο. Όπως και παίκτες. Υπήρχαν ορισμένοι που ήταν πολύ καλοί».

Τζόρνταν ο Γκάλης, για ψυχίατρο ο Πολίτης

-Επειδή είπες Γκάλης. Τι είναι Γκάλης;

«O Γκάλης στην Ελλάδα είναι ότι και ο Μάικλ Τζόρνταν στην Αμερική. Είναι ένα σύμβολο μιας εποχής μιας μικρής χώρας. Γιατί οι επιτυχίες μιας χώρας για μένα πρέπει να μετριούνται βάσει του πληθυσμού. Έχει ξεπεράσει τα όρια της σύγκρισης. Δεν τολμάει να πει κάποιος ποιος είναι καλύτερος από αυτόν».

-Τότε πως κρίνεις όσα είπε ο Κώστας Πολίτης τότε για την ιστορία με το αν έπρεπε να πάρει το όνομα του το κλειστό του ΟΑΚΑ;

«Δεν μπορώ να το σχολιάσω αλλά θα έπρεπε να πάει σε κάποιον ψυχίατρο. Μόνο ένας ψυχίατρος μπορεί να δικαιολογήσει μια τέτοια αντίδραση. Αν δεν αναγνωρίσεις τον καλύτερο δεν μπορείς να τον κερδίσεις».

-Γυρίζουμε στα δικά σου. Πες μας λίγο τι έγινε στην πρώτη σου θητεία στον Άρη, το 1992 στη μετά Γκάλη εποχή.

«Έρχεται ο Θεόφιλος Μητρούδης, τον οποίο τον αγαπώ πάρα πολύ γιατί είναι και καλό παλικάρι, παρ όλο που με απέλυσε γιατί δεν είχε λεφτά. Μου είπε ότι ήθελε να κάνει κάτι δικό του. Με τον Γκάλη και τον Γιαννάκη ένιωθε ότι δεν θα είναι δικό του. Θα ήταν «δικό τους». Ερχόταν λοιπόν στο σπίτι μου. Εγώ κοιμόμουν 4 το πρωί και αυτός γύρναγε στα μπουζούκια με μια κοπέλα και με έπαιρνε τηλέφωνο κατά τις 5 και μου έλεγε «έλα κοιμάσαι; Έχουμε να μιλήσουμε». Ερχόταν στο σπίτι ξημερώματα και μου έλεγε τα σχέδια που είχε. Του έλεγα «κοίτα να δεις, υπάρχει ένας παίκτης στον πλανήτη που μπορείς να φέρεις εδώ και να κάνει την διαφορά». Με ρωτάει τότε ποιος είναι αυτός. Του απαντάω ότι ήταν ο Ρόι Τάρπλεϊ. Επειδή ο Θεόφιλος είχε μια εφάμιλλη τρέλα με μένα, αφού το έψαξε εξονυχιστικά μου λέει πάμε στην Αμερική. Πήγαμε και τον φέραμε.

Αναλυτικά:

-Επειδή είπες για το ελληνικό πρωτάθλημα πως σχολιάζεις όλον αυτόν τον χαμό που δημιουργήθηκε για τον τελικό του Κυπέλλου και την έδρα του;

«Εδώ έχουμε μπολιαστεί με τις δυσκολίες. Δεν ξέρουμε ποια ομάδα θα ξεκινήσει το πρωτάθλημα μέχρι τελευταία στιγμή. Έχουμε απορροφηθεί τόσο πολύ σε αυτό το πράγμα που πλέον έχουμε πάθει ανοσία. Εμένα με ενοχλεί που κάνει κουμάντο ένα άτομο. Ο Βασιλακόπουλος. Όλα εξαρτώνται από αυτόν. Βέβαια και η κοινωνία μας κάπως έτσι δεν είναι; Δεν μπορεί να διαφέρει ο τρόπος που λειτουργεί το μπάσκετ από την κοινωνία. Στην Αμερική γίνεται το Σούπερ Μπόουλ. Πριν ακόμα ξεκινήσει το πρωτάθλημα ορίζουν που θα γίνει ο τελικός. Σε όλες τις χώρες γνωρίζουν από πριν που θα διεξαχθεί ο κάθε τελικός. Εγώ τον γνωρίζω τον Βασιλακόπουλο από την μέρα που πάτησα το πόδι μου στην Ελλάδα το 1970. Τότε που με είχε πάει σε μια ταβέρνα για να με πείσει να πάω στον Παναθηναϊκό.

Η προσφορά του Βασιλακόπουλου στο ελληνικό μπάσκετ είναι τεράστια. Το ζήτημα είναι να καταλαβαίνει κανείς πότε πρέπει να σταματήσει. Είναι ιεροσυλία να τον βρίζει ο κάθε παράγοντας ή δημοσιογράφος. Δεν πρέπει να δίνει δικαιώματα. Είναι σαν τον ηθοποιό που πρέπει να καταλάβει πότε πρέπει να κατεβεί από την σκηνή. Ουσιαστικά μειώνει τον εαυτό του ο ίδιος. Δεν θα κάτσω να τον κατηγορήσω. Θα του επιρρίψω ευθύνες όμως που δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι είναι η ώρα να σταματήσει και να παραδώσει την σκυτάλη σε κάποιον άλλο».

-Δεν σας πρόλαβα στα ντουζένια σας. Η γενιά όμως η δική μου μεγάλωσε με τις δικές σας αναμνήσεις. Εγώ κατάλαβα ότι επειδή ο Στιβ Γιατζόγλου ήταν πολύ μεγάλος παίκτης δεν κατάφερε ποτέ να το αποβάλλει. Στις ομάδες που αναλαμβάνατε δεν βλέπατε παίκτες σαν και εσάς. Βλέπατε παίκτες χαμηλότερου επιπέδου. Ισχύει αυτό που λέω; Σας ενοχλούσε; Είναι δύσκολο ένας καλός παίκτης να «σκοτώσει» τον παίκτη μέσα του;

«Το θέμα δεν ήταν να σκοτώσω εγώ τον παίκτη μέσα μου. Το θέμα είναι να σκοτώσεις την έννοια του ήρωα. Να πεις σε κάποιον πάρε την μπάλα και καθάρισε τον αγώνα στα τελευταία λεπτά. Να δεις ότι οι συνθήκες ενός αγώνα δεν είναι καλές και να πεις εγώ θα τα καταφέρω. Όταν πηδάς έναν φράχτη με πρόκες, μια-δυο φορές θα τον περάσεις, την τρίτη θα πέσεις πάνω στις πρόκες. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με την επιλογή παικτών. Η δουλειά του προπονητή είναι τόσο πολύπλοκη που καλώς ή κακώς δεν μπορείς να είσαι καλός σε όλα. Αν διαβάσεις φιλοσοφίες σπουδαίων προπονητών που για μένα ήταν δάσκαλοι, λένε ότι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι αυτοκριτική. Βάζεις κάτω τα πράγματα που κάνεις καλά και που δεν είσαι καλός. Στα πράγματα που ήμουν καλός εγώ ήταν ό,τι μπορούσα να φτιάξω μια ομάδα με σωστούς παίκτες. Δεν σημαίνει ότι και οι 100 επιλογές που θα έκανα θα ήταν σωστές. Πάντως, έπεσα πολύ λίγες φορές έξω σε επιλογή παικτών. Εγώ δεν άλλαξα την Καβάλα. Οι παίκτες άλλαξαν προς το καλύτερο την Καβάλα. Οι παίκτες κερδίζουν τους αγώνες».

-Ο Στηβ Γιατζόγλου ήταν τεράστιος παίκτης;

«Δεν ήμουν τεράστιος παίκτης. Ήμουν ένας παίκτης προπόνησης. Ήμουν ένας παίκτης με σιδερένια «πιστεύω». Για να με κερδίσεις έπρεπε να με σκοτώσεις. Ποτέ δεν έκανα ένα βήμα πίσω και ας ήταν ο αντίπαλος μου καλύτερος. Πάντα τον καλύτερο αντίπαλο τον αναγνώριζα. Δεν έλεγα ποτέ ότι αυτός δεν είναι καλός. Σεβόμουν τον αντίπαλο. Δεν είναι τυχαίο ότι με αντίπαλο τον Γκάλη έκανα τα καλύτερα μου παιχνίδια. Αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ ήμουν καλύτερος από τον Γκάλη. Ήξερα που ήμουν καλός και που όχι. Πάντα προσπαθούσα να εκπαιδεύσω το μυαλό μου για να έχω μια καλύτερη προετοιμασία. Μην ξεχνάς την εποχή που έπαιζα εγώ, χωρίς να θέλω να μειώσω τους προπονητές τότε, δεν ήταν όμως στο κορυφαίο επίπεδο. Όπως και παίκτες. Υπήρχαν ορισμένοι που ήταν πολύ καλοί».

Τζόρνταν ο Γκάλης, για ψυχίατρο ο Πολίτης

-Επειδή είπες Γκάλης. Τι είναι Γκάλης;

«O Γκάλης στην Ελλάδα είναι ότι και ο Μάικλ Τζόρνταν στην Αμερική. Είναι ένα σύμβολο μιας εποχής μιας μικρής χώρας. Γιατί οι επιτυχίες μιας χώρας για μένα πρέπει να μετριούνται βάσει του πληθυσμού. Έχει ξεπεράσει τα όρια της σύγκρισης. Δεν τολμάει να πει κάποιος ποιος είναι καλύτερος από αυτόν».

-Τότε πως κρίνεις όσα είπε ο Κώστας Πολίτης τότε για την ιστορία με το αν έπρεπε να πάρει το όνομα του το κλειστό του ΟΑΚΑ;

«Δεν μπορώ να το σχολιάσω αλλά θα έπρεπε να πάει σε κάποιον ψυχίατρο. Μόνο ένας ψυχίατρος μπορεί να δικαιολογήσει μια τέτοια αντίδραση. Αν δεν αναγνωρίσεις τον καλύτερο δεν μπορείς να τον κερδίσεις».

-Γυρίζουμε στα δικά σου. Πες μας λίγο τι έγινε στην πρώτη σου θητεία στον Άρη, το 1992 στη μετά Γκάλη εποχή.

«Έρχεται ο Θεόφιλος Μητρούδης, τον οποίο τον αγαπώ πάρα πολύ γιατί είναι και καλό παλικάρι, παρ όλο που με απέλυσε γιατί δεν είχε λεφτά. Μου είπε ότι ήθελε να κάνει κάτι δικό του. Με τον Γκάλη και τον Γιαννάκη ένιωθε ότι δεν θα είναι δικό του. Θα ήταν «δικό τους». Ερχόταν λοιπόν στο σπίτι μου. Εγώ κοιμόμουν 4 το πρωί και αυτός γύρναγε στα μπουζούκια με μια κοπέλα και με έπαιρνε τηλέφωνο κατά τις 5 και μου έλεγε «έλα κοιμάσαι; Έχουμε να μιλήσουμε». Ερχόταν στο σπίτι ξημερώματα και μου έλεγε τα σχέδια που είχε. Του έλεγα «κοίτα να δεις, υπάρχει ένας παίκτης στον πλανήτη που μπορείς να φέρεις εδώ και να κάνει την διαφορά». Με ρωτάει τότε ποιος είναι αυτός. Του απαντάω ότι ήταν ο Ρόι Τάρπλεϊ. Επειδή ο Θεόφιλος είχε μια εφάμιλλη τρέλα με μένα, αφού το έψαξε εξονυχιστικά μου λέει πάμε στην Αμερική. Πήγαμε και τον φέραμε.

sport24.gr

loading...

Παρόμοιες δημοσιεύσεις

Top
xmlns:og="http://ogp.me/ns#" xmlns:fb="http://ogp.me/ns/fb#"